KHA | Kafkas Haber Ajansı | Kars Haberleri | Kars Haber  kars haberleri kars ajans

OY MEN ÖLÜM

  Burhan GÖRKEN

          iristili@yahoo.com
         OY MEN ÖLÜM
Oy men ölüm
 
Son zamanlarda sosyal medyada sık rastladığımız bir deyim var “yurdum insanı” memleketimin insanlarını küçümseyen, hor gören bir deyim. Ben insanlarımızı anlatırken, onlardan bahsederken “yurdum insanı” yerine memleketimin insanları demeyi yeğ tutarım. 
 
Memleketimin insanları vefakardır. Doğup büyüdükleri yerleri asla unutmazlar, memleketimin insanları memleketlerini asla unutmazlar.
 
Yakın zamanda Elazığ ve Kars’ta karşılaştığım iki olaydan bahsedeceğim, memleketimin iki farklı şehrinde iki farklı insanından.
 
Yakın zamanda yolum Elazığ’a düştü. Elazığ’a gitmişken Harput’a çıkmamak olmazdı. Harput, Elazığ’ın ilk yerleşim merkezi. Elazığlılar gittikleri her yere şehrin sembolü olan “Harput” adını da götürürler.
 
“Harput Kebap”, ”Harput Berberi” , “Harput Kuyumcu”, “ Harput Butik”, “Harput Tekstil” vs. 
 
Harput, Elazığ şehir merkezinin hemen dışındadır. Harput kalesi şehir merkezinden 2-3 km mesafede bir tepe üzerinde yer alır. Elazığ şehir merkezinden Harput’a saat başı Belediye otobüsleri  çalışır.
 
Bende bir otobüse binip saatin dolmasını bekliyordum. Saat dolmamış ama otobüs dolmuştu. Şoför saatin dolmasını beklerken çiklet satan iki çocuk ellerinde küçük bir kutu ile çikletlerini satmaya çalışıyordu. Otobüs şoförü çocukları otobüsten indirmek istediyse de çocuklar şoförü ikna edip otobüste kaldılar. Otobüs tıklım tıkış dolmuştu. Çocuklar ellerinde çiklet kutusu ile bir tarafa tutunmakta zorluk çekiyorlardı. Yan koltukta oturan bir bayan çocuklara yardımcı olmak için çiklet kutusunu tutabileceğini söyleyip, kutuyu çocuklardan aldı. Kıvrımlı yollardan rampa yukarı çıkan otobüs Harput’ta yaklaşmıştı. Çocuklar inmek için şoföre seslendiler. Şoför biraz mızmızlansa da rampa çıkarken otobüsü durdurmuş; çocukların inmesini bekliyordu. Çocuklar otobüsü bu durumda daha fazla bekletmek istemeden telaşla indiler. Otobüs kapılarını kapatıp hareket etti. Yaklaşık yüz metre gitmişti ki, çiklet kutusunu emaneten alan bayan otobüs şoförüne seslenerek çocukların çiklet kutusunu unuttuklarını söyleyip otobüsü durdurdu. Çocuklar da kutuyu unuttuklarını anlamış; otobüsün peşinden rampa yukarı koşuyorlardı. Kısa bir süre sonra çocuklar otobüse ulaştılar. Orta kapıya ulaştıklarında nefes nefese kalmışlardı. İçeridekiler çiklet kutusunu çocuklara uzattılar. Çocuklar büyük bir minnet duygusuyla çiklet kutusunu taşıyan bayana teşekkür ettiler. Rampa yukarı koşmak nefeslerini tüketmişti. Kesik kesik konuşarak “ab-la, ab-la, çok teşekkür ederim” dediler. Şoför kapıları kapatmadan hemen bir diğeri ön kapıya koşup şoföre : “ Amca sana da çok-çok teşekkür ederim” dedi. Çocukların konuşmakta güçlü çektikleri halde, ön kapıya koşup şoföre de teşekkür etmeleri karşısında yolcularda çok duygulanmıştı. Çocukların bu vefalı davranışlarını takdir etmişlerdi.
 
 “OY MEN ÖLÜM” 
 Memleketimin insanlarına dair bir diğer gözlemim Kars’tan. 
 
Akyaka’ya gitmek için Kars eski garajlarında bir minibüse bindim. Minibüste Akyaka istikametindeki köylerden, birbirini tanıyan ve tanımayan insanlar vardı. Köy minibüslerinde insanlar genellikle birbirini tanır; ama uzak şehirlerde yaşayanları tanımazlar. Minibüsün kalkma saatini beklerken önümdeki koltukta oturan 50 yaşlarında bir adam ve 85 yaşlarında bir teyzenin konuşmalarına kulak misafiri oldum. Konuşmalarından birbirlerini hiç tanımadıklarını ve iki farklı köyden olduklarını anladım. Yaşlı teyze yanındaki boş koltuğa oturmak için izin isteyen adama: “ Heye gurvan olum ; boşdu bura gel gadan alım” dedi. Adam teyzenin yanındaki boş koltuğa oturdu. Adamın oturduğu yerde rahat olmayışı, rahatsızlığı teyzenin dikkatini çekmişti. İzmir’den köyüne giden adam geçirdiği hastalıkları ve ameliyatlarını anlatıyordu. İki kere kalp ameliyatı olmuş, sonrasında safra kesesi ameliyatı ayrıca midesinden rahatsızlığı varmış. O anlattıkça yaşlı teyze “oy men ölüm, oy men ölüm” diyordu. Birbirini hiç tanımayan ilk defa bir minibüste yan yana gelen iki insanın bu samimi içten konuşmaları, Yaşlı teyzenin yanındakini kendi evladı gibi görüp onun acılarını yüreğinde hissetmesi. Yürekten “oy men ölüm, oy men ölüm” demesi; beni etkilemişti. İşte memleketim, işte memleketimin insanları.
  • Yahoo'da Paylaş
  • Paylaş
  • Paylaş
  • Facebook'ta Paylaş
  • Paylaş
  • Paylaş
  • Paylaş
  • Paylaş
Bu Yazı 16819 Defa Okundu
2013-04-21

SON YAZILARI

Gerçek bir yaşam öyküsü Bir Yardım, Bir Yol Hikâyesi, Bir Doğa Mücadelesi Çıldır Gölü, Yazı Başka Kışı Başka Güzel Bir Benim Atıma Deh Deyin Çalışma Hayatına Örnek Olacak Bir Buluşma Aşk Olsun Aşık Bir fotoğrafın hikayesi Nasıl Gidilir, Nerede Kalınır, Ne Yenir Hızır Aleyhisselam kapıyı çaldı! Daha neye yarıyarsınız

YORUMLAR

Abone Girişi

Yeni Abonelik        Şifre Unuttum ?




















VİDEO HABERLER
Adem Çalkın’ın Selim Kongresi konuşmasının tamamı
Adem Çalkın’ın Selim Kongresi konuşmasının tamamı VİDEO
Anketler
ÇOK OKUNANLAR
Şoförlere bubi tuzağı gibi yol!
Şoförlere bubi tuzağı gibi yol!

Referandum Sonuçları, Kars Referandum Sonuçları, 2010 Referandum Sonuçları, Referandum Oy Sonuçları, Türkiye Referandum Sonuçları, izmir haber, canlı referandum sonuçları

RSS © 2010 KHA | Kafkas Haber Ajansı | Kars Haberleri | Kars Haber kars haberleri kars ajans
KHA Bedir ALTUNOK adına resmi yayın organıdır. Site iceriğinin telif hakkı bildirilmeksizin kullanılması yasaktır